ਦੇਖੀ ਨਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਕੋਈ, ਮੰਦਰ, ਮਸਜਿਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ l ਵੱਖ ਵੱਖ ਜਾਤਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇਖੇ, ਘਾਟ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਸੇ ਇਨਸਾਨ ਦੀ l ਬਹੁਤ ਗਰੀਬੀ ਰੇਖਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਜਿਉਂਦੇ, ਛੱਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਨਾ ਮਕਾਨ ਦੀ l

ਸੋਚ ਸੋਚ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੁਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਲੱਗਿਆ ਹਰ ਪਲ ਜਿਵੇਂ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਹੋ ਗਿਆ l ਅਵਤਾਰ ਨੂੰ ਬੜਾ ਕੁੱਝ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ, ਖੁਰਦਪੁਰੀਆ ਜਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਹੋ ਗਿਆ l -ਅਵਤਾਰ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ

ਡੂੰਘਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਬਵਾਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ l ਖੁਰਦਪੁਰੀਆ ਨਾਂਹ ਪੱਖੀ ਕਰਨ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ, ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ ਪੱਖੀ ਕਰਦੇ ਕਮਾਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ l -ਅਵਤਾਰ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ

ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਬਾਲ ਬਨੇਰੇ ਰੁਸ਼ਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਦਿਮਾਗ ਤਾਂ ਹਨੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਹੇ l ਖਾਣ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾ ਜੁੜਿਆ, ਤੇਲ ਪਾ ਪਾ ਜੋਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ l ਧੂਏਂ ਨੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਵਤਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕਾਲਜੇ ਸਾਡੇ ਠਰੇ

ਰੱਬ ਦੀ ਹੋਂਦ'ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਸਤਿਕ ਬਣਿਆ ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦਿਓ l ਪੁਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਪਖੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਸਲੀ ਚਿਹਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ l ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਇਸੇ ਜਨਮ'ਚ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿਣ ਦਿਓ l ਚੁਰਾਸੀ ਲੱਖ ਜੂਨਾਂ ਤੋਂ

-ਵਿਅੰਗ ਸਰਾਧ ਤਾਂ ਹਰ ਸਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਨੇ, ਐਤਕੀਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਹੀ ਆਉਣਗੇ l ਜਿਹੜੇ ਮਾਂ ਪਿਓ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਨਾ ਪੁੱਛਦੇ ਸੀ, ਉਹੋ ਵਿਹਲੜਾਂ ਤਾਈਂ ਖੀਰ ਖਵਾਉਣਗੇ l ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾ ਪਾਟੇ ਲੱਤੜੇ ਦੇਖੇ ਸੀ, ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ

ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਝੱਲੀਆਂ ਭੁੱਖਾਂ ਮਾਰਿਆ l ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਸਰ ਨਾ ਛੱਡੀ, ਥਾਂ ਥਾਂ ਵੱਢ਼ੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਮਾਰਿਆ l ਧੀ ਛੱਡ ਪੁੱਤ ਜਮਾਉਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੁੱਖਾਂ ਮਾਰਿਆ l ਆਪ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ

ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੀਆਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਗਾਂ l ਰੱਟੇ ਤਾਂ ਮੈਥੋਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣੇ, ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮਨ'ਚ ਵਸਾਵਾਂਗਾ l ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਗੱਡੇ ਨਾ ਲੱਦੂੰ, ਸਮਝ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਤਾਈਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ l ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਜਾਤ ਸਾਰੀ ਇੱਕ ਲੱਗੂ, ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਅਪਣਾਵਾਂਗਾ l

ਇਹ ਰਚਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਹਿੰਮਤ, ਸਿਰੜ ਤੇ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਤੰਗੀਆਂ ਝੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਿਆਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਝੱਲਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜਿਕਰਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ l

ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਰਾਹ ਹੋ ਗਿਆ l ਘੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਹੁਣ ਪੀਣਾ ਵੀ ਗੁਨਾਹ ਹੋ ਗਿਆ l ਜਾਤ ਉੱਚੀ ਵਾਲੇ ਸੋਚਣ ਸਾਡਾ ਧਰਮ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ l ਨਿੱਤ ਸੁਣ ਇਹੋ ਕੁੱਝ ਬਾਹਲਾ ਹੀ ਤਣਾਅ ਹੋ ਗਿਆ l ਅਖੌਤੀ ਰੱਬ